Yapay zeka komik hikaye oluşturucu

Bir zamanlar kocaman, yemyeşil bir ejderha vardı. Adı Barni’ydi. Barni dağlar kadar büyüktü. Ayakları kocamandı. Kuyruğu uzuuundu. Ama Barni aslında birazcık korkaktı.

Güneşli bir gündü. Barni mağarasının önünde oturmuş, papatyaları kokluyordu.

Birden çimenlerin arasından incecik bir ses geldi:

"Vik, vik!"

Barni donup kaldı. Yavaşça aşağı baktı. Bir de ne görsün? İki minik kulak, bir fındık burun ve upuzun bir kuyruk!

Bu minicik bir fareydi!

"Ayyy! İmdat! Canavar!" diye çığlık attı koca ejderha.

Barni öyle bir zıpladı ki, yer sarsıldı. Gitti, ufacık bir taşın üstüne tünedi. Kocaman gövdesi tıpkı bir jöle gibi titriyordu. İki kanadıyla yüzünü kapattı.

"Lütfen beni yeme küçük canavar!" dedi titrek bir sesle.

Minik fare şaşkın şaşkın baktı. Adı Çıtırcık’tı. Boyu Barni’nin tırnağı kadardı.

Çıtırcık kıkırdadı:

"Vik! Ben canavar değilim ki! Ben sadece bir fareyim. Karnım acıktı, fındık arıyorum."

Barni kanadının altından tek gözünü açtı.

"Beni bir lokmada yutmayacak mısın yani?" diye sordu.

Çıtırcık kahkahalarla güldü:

"Sen koca bir dağ gibisin! Ben seni nasıl yutayım koca dostum?"

Barni düşündü. Bu doğruydu! Kendisi dev gibiydi, fare ise ufacıktı. Birden durum ona da çok komik geldi. Barni gülmeye başladı:

"Hahaha! Hihihi!"

Ejderha güldükçe göbeği löp löp sallandı.

Barni taştan indi. Cebindeki koca fındığı Çıtırcık’a uzattı. Çıtırcık fındığı afiyetle kemirdi.

O günden sonra en yakın dost oldular. Barni artık fareden korkmuyordu. Birlikte kırlarda neşeyle koştular.

Fakat ertesi gün gökyüzünden minik, vızıldayan sarı bir arı geçti.

Barni hemen Çıtırcık’ın arkasına saklandı:

"Kurtar beni dostum, bu uçan sarı çizgi beni yiyecek!"

Çıtırcık neşeyle güldü. Barni’nin hâli gerçekten çok ama çok komikti!

Kadim kütüphaneleri kül eden, monarşilerin varoluşsal kriz sebebi olan Kükreyen Ignis, doğanın en acımasız jeolojik felaketiydi; ta ki o salı öğleden sonrasına kadar.

Hazinesinin altın kaplı serinliğinde, gayrisafi yurt içi hasılası küçük bir imparatorluğa denk gelen servetinin üzerinde felsefi bir rehavetle kestiriyordu. Derken, o tekinsiz ses duyuldu: Tıkır, tıkır.

Ignis göz kapaklarını araladığında, safi terörle burun buruna geldi. Karşısında, kütlesi kırk gramı geçmeyen, gri tüy yumağı kılığında bir kaos ajanı duruyordu. Minik bir tarla faresi. Bıyıklarını küstahça seğirterek paha biçilemez bir zümrüdü kokluyordu.

Yedi yüz metrelik alev menziliyle övünen Ignis, anatomisine tamamen aykırı bir çeviklikle sıçrayıp mağara tavanındaki en dar sarkıta tünedi. Otuz tonluk cüssesini üç santimetrekarelik taşa sığdırmaya çalışan bu devasa titan, anksiyete krizi geçiren bir aristokrat gibi titriyordu.

"Olduğun yerde kal, ey öngörülemez kinetik felaket!" diye gürledi Ignis. Sesi tektonik bir kırılma gibiydi ama tonundaki panik örtülemezdi. Zira farenin varlığı mantıksızdı: Kütlesi yok denecek kadar azdı, hareket vektörleri fizikle açıklanamıyordu ve en fenası, pullarının arasına girip ontolojik dengesini sarsabilirdi. Bu, açıkça biyolojik bir asimetri kabusuydu.

Fare ise başını kaldırdı. Dünyanın en yıkıcı apeks yırtıcısı, tünediği taşın üzerinde telaşlı bir ev kedisi silüetine bürünmüştü. İki zıt kutup, derin bir tekinsizlik anında göz göze geldi.

"Bak ufaklık," dedi Ignis, sesine yapay bir diplomatik olgunluk yerleştirerek. "Hazine dairesinin doğu dehlizleri birinci sınıf parmesan ve kurutulmuş incirle dolu. Sana derhal mülteci statüsü ve dokunulmazlık teklif ediyorum. Sen doğuya seğirt, ben burada kalayım. İki egemen güç olarak pakt imzalayalım."

Fare, bıyıklarını sakince sıvazladı. Teklifi makul bulmuş olmalı ki, arkasını dönüp vakur adımlarla doğuya yöneldi.

Ignis sarkıttan inerken, tarihin tüm tiranlarının unuttuğu o felsefi gerçeği kabullendi: Bazen en kalın zırhlar bile, minicik bir patinin yarattığı belirsizlik karşısında çaresizce rezonansa girerdi.